Disa që janë robëruar nga epshet mendojnë se të ndershmit përjetojnë vështirësi shpirtërore dhe se janë privuar nga kënaqësitë. Ata nxjerrin në pah paditurinë e tyre, sepse virtytshmëria jep frytet e saj në dynja dhe ahiret. Prej fryteve në fjalë përmendim:
- Shpëtim dhe lëvdatë prej Allahut
Njerëzit gëzohen dhe krenohen kur të tjerët i lavdërojnë; nxënësi gëzohet kur mësuesi e lavdëron para nxënësve të tjerë, nxënësja gëzohet kur mësuesja saj e lavdëron; gëzimi shtohet edhe më tepër kur lëvdata vjen prej dikujt që ka emër dhe autoritet te njerëzit, me ç’rast vlera e lëvdatës rritet më shumë. Çfarë thua nëse lëvdata vjen nga Krijuesi i njerëzimit e i qiejve dhe Tokës me gjithë atë që gjendet mes tyre? Allahu thotë: “Me të vërtetë, janë të shpëtuar besimtarët, të cilët janë të përulur në namazin e tyre, të cilët shmangen nga fjalët e kota, të cilët japin zekatin, të cilët e ruajnë nderin e tyre (nga marrëdhëniet e jashtëligjshme), përveçse me gratë e tyre ose me skllavet që kanë në zotërim dhe, për këtë, nuk janë fajtorë, ndërsa ata që kërkojnë përtej kësaj, pikërisht ata janë shkelës (të kufijve).” (Muminun, 1-7)
Lëvdatë mbi çdo lëvdatë tjetër dhe dëshmi prej Allahut për imanin e tyre. Po ashtu lajmërim se kanë shpëtuar ata që e ruajnë organin dhe largohen nga e shëmtuara. E a logjikohet që i mençuri ta zëvendësoje kënaqësinë e përhershme të ahiretit me epshin dhe kënaqësinë e përkohshme të dynjasë?!
- Hyrja në Xhenet dhe shpërblimi me begati të përhershme
Allahu të ndershmëve që e ruajnë nderin ua premtoi Xhenetin dhe përjetësinë në të: “Pikërisht ata do të jenë trashëgimtarët, që do ta trashëgojnë Firdeusin, ku do të qëndrojnë përjetësisht.” (Muminun, 10-11)
Ndërkaq, Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Atij që ma garanton atë që është mes dy nofullave dhe atë që është mes dy këmbëve, ia garantoj Xhenetin.”[1]
Kur e ruan veten dhe gjymtyrët e tua nga harami, i siguron këto premtime të Allahut dhe të Pejgamberit ﷺ. A ke ndonjë kërkesë tjetër më të lartë se kërkesa jote për Xhenet?
Pyete dijetarin që kohën e tij e kalon në mësim dhe mësimdhënie; pyete asketin që gjithë kohën e kalon në adhurim; pyete atë që flijon veten për t’u realizuar e vërteta dhe për t’u mposhtur e kota; pyete thirrësin në fenë e Allahut, që brenga e tij ditën e natën është thirrja në rrugën e Allahut; pyeti të gjithë bashkërisht pse angazhohen kaq shumë? Të gjithë njëzëri do të përgjigjen: “E duam Xhenetin.” Kjo është kërkesa e karvanit që janë nisur drejt Allahut pavarësisht rrugëve që mund t’i kenë të ndryshme.
Andaj, ngutu vëlla i dashur dhe motër e dashur, që t’i sigurosh gjymtyrët e tua prej haramit e ta meritosh këtë premtim hyjnor.
- Rehatia dhe qetësia shpirtërore
Ai që jepet pas epsheve të ndaluara vuan përbrenda nga ndëshkimi i rëndë, ndërsa ai që e ruan nderin e tij ka paqe dhe rehati të plotë. Shqetësimi i tij nuk është i njëjtë me shqetësimin e njerëzve të tjerë dhe mendimi që mbisundon tek ai nuk është i njëjtë si mendimet e njerëzve të tjerë. S’ka pse të çuditemi me këtë fakt, ngase Allahu e krijoi njeriu dhe e njeh më mirë se të gjithë. E krijoi atë që ta adhurojë dhe t’i nënshtrohet Atij. Kësisoj ai nuk mund të jetojë një jetë të qëndrueshme përderisa nuk përqendrohet në adhurimin e Allahut. Vetura që është projektuar të ecë në rrugë të shtruara e ka të vështirë të ecë në rrugë të tjera. Treni që është projektuar të ecë në binarë, në momentin që del jashtë binarëve rrëzohet ose nuk lëviz fare. Kështu është edhe njeriu: ai u krijua ta adhurojë Allahun. Në momentin që largohet nga kjo rrugë, jeta e tij çrregullohet dhe ai vuan nga problemet. Për këtë shkak jobesimtarët dhe ateistët, në krahasim me gjithë të tjerët, kanë më pak qetësi dhe rehati shpirtërore. Sa më afër imanit dhe adhurimit që është robi, aq më shumë i shtohet qëndrueshmëria dhe rehatia shpirtërore.
- Kënaqësia e mposhtjes së nefsit
E vërtetë është se të devijuarit dhe të humburit gjejnë një lloj kënaqësie në kryerjen e haramit, por kënaqësinë që e ndiejnë i riu dhe e reja që e ruajnë nderin atëherë kur e mposhtin nefsin është shumë më e madhe. Burrëri dhe njerëzi e vërtetë është kur njeriu i thotë vetes “Jo” atëherë kur duhet, kur e mposht epshin derisa të jetë nën kontrollin e tij e jo ai të jetë nën kontrollin e epshit. Ndërkaq, atë që epshi e largon prej Allahut është afër t’i ngjasojë kafshës që jepet pas epshit çdoherë që kërkon epshi i tij.
Po e përfundoj me fjalët e Ibn Xheuziut (Allahu e mëshiroftë!), i cili thotë: “Kush sheh me syrin e largpamësisë, gjërat i ndalen prej fillimit. Kështu shpëton nga sherri dhe fiton mirësi. Ai që nuk i vëren pasojat, do të vuajë nga keqardhja. Secilën herë që kërkon ndihmë të shpëtojë do të ndiejë dhimbje dhe çdoherë që do të shpresojë do të ndiejë lodhje. E gjithë kjo do të qartësohet në të ardhmen kur do të kujtohet e kaluara. Në jetë ose i ke bërë gjynah Allahut, ose ke ecur rrugës që e kënaq Allahun. Pyetja është se ku mbeti kënaqësia e gjynahut? Ku mbeti lodhja e adhurimit tënd? Dallimi është i madh! Iku çdo gjë dhe mbeti vetëm gjynahu.”
Ta qartësoj më tepër: paramendoje veten në shtratin e vdekjes dhe shikoje hidhëtinë e keqardhjes që e ndien për çdo lëshim tëndin në jetë. Ku humbi kënaqësia e gjynahut dhe ku u tret ëmbëlsia e mëkatit? Ikën dhe mbeti vetëm keqardhja. A harrove se gjërat vlerësohen sipas përfundimit? Mu për këtë çdoherë shikoji përfundimet, sepse kështu shpëton. Mos u jep pas epsheve të ndaluara e të vijë dita të ndiesh keqardhje, por ajo nuk të bën dobi.
Rikujtoja vetes çdoherë se vdekja është më e mirë për ty se kryerja e haramit.
E lus Allahun të na mjaftojë hallallin kundrejt haramit, të na japë virtytshmëri, ndershmëri dhe durim! Po ashtu e lus që mes nesh dhe haramit të vendosë mur që nuk tejkalohet!
Muhamed el Munexhidi
Nga arabishtja: Irfan Jahiu
(Pjesë nga libri i përkthyer në gjuhë shqipe “BETEJA ME EPSHET”)
[1] Buhariu (6474), Tirmidhiu (2408).
